Poerim

Poerim — Wanneer het lot opnieuw wordt geworpen

Vandaag is Poerim. Het feest van omkeer. Van redding op het moment dat alles verloren leek. In het verhaal van Ester en Mordechai wierp Haman het lot om het Joodse volk te vernietigen. De datum lag vast. Het einde leek bepaald. Maar het lot keerde. Wat bedoeld was als ondergang, werd bevrijding.

Poerim is meer dan geschiedenis. Het is een spiegel. Want het patroon herhaalt zich. Niet met dezelfde namen, maar met dezelfde dreiging. Ook vandaag wordt het lot opnieuw geworpen.

 

Dreiging en verdediging. Iran doet wat het al jaren doet: dreigen, bewapenen, invloed uitbreiden en openlijk spreken over de verzwakking van Israël. Geen incident. Geen misverstand. Het is een lijn die al lang zichtbaar is. Israël reageert. Samen met Amerika. Niet uit ambitie, maar uit noodzaak. Wie onder voortdurende dreiging leeft, kan zich geen passiviteit veroorloven.

En opnieuw worden reservisten opgeroepen. Ongeveer 100.000 burgers laten hun werk, hun studie en hun gezin achter om hun land te beschermen. Dat is de werkelijkheid van Israël: een samenleving waarin bestaan nooit vanzelfsprekend is. Waar verdediging geen keuze is, maar een voorwaarde om te kunnen leven.

 

De stilte van de wereld En de wereld? Die kijkt. Die formuleert voorzichtige verklaringen. Die roept op tot “terughoudendheid” en “de-escalatie. Wanneer Israël wordt bedreigd, klinkt er begrip voor de complexiteit. Wanneer Israël zich verdedigt, klinkt al snel de vraag of het niet te ver gaat.

 

Maar deze stilte is vaak tijdelijk. Want wanneer de sirenes straks zwijgen en de reservisten naar huis gaan, zal het weer “normaal” worden. En dan zullen de pleinen zich vullen. Dan zal de kritiek terugkeren. Dan zal Israël opnieuw worden beoordeeld, veroordeeld en gewogen.

Dat is de wrange realiteit: weinig steun in tijden van dreiging, veel oordeel zodra het land overeind blijft.

Europa en de schaduw van het verleden. Europa spreekt veel over herinnering. Over verantwoordelijkheid. Over “Nooit meer”.

Maar tegelijk wordt het voor Joden opnieuw minder vanzelfsprekend om zichtbaar te zijn. Beveiliging bij scholen en synagogen is geen uitzondering meer. Voorzichtigheid neemt de plaats in van vrijheid. Het zijn kleine signalen, maar samen vormen ze een schaduw. Voor wie het wil zien, wordt het donkerder.

 

Licht in Israël. En toch is er een andere werkelijkheid. In Israël brandt licht.

Na eeuwen van ballingschap is het Joodse volk teruggekeerd naar het land van zijn oorsprong. Niet meer afhankelijk van de bescherming van anderen. Niet meer overgeleverd aan de wisselende houding van landen en samenlevingen.

Wanneer het nodig is, staat het volk op. Wanneer het wordt bedreigd, verdedigt het zich. Wanneer het wordt opgegeven, gaat het verder.

Misschien is dat wat ongemak oproept: niet dat Israël bestaat, maar dat het blijft bestaan.

 

Een vraag aan de kerk. Dit brengt een vraag dichterbij. Niet alleen aan de politiek of de samenleving, maar aan de kerk.Waar is haar stem?De kerk spreekt over gerechtigheid, over trouw en over de God van Israël. Maar als het gaat om het huidige Israël, blijft het vaak stil. Voorzichtig. Afwachtend. Bang om positie te kiezen.

Maar stilte is niet neutraal. Stilte wordt gehoord. Ook door het Joodse volk.

Poerim herinnert ons eraan dat er momenten zijn waarop zwijgen geen optie meer is. Ester moest ook kiezen om te spreken, met risico, maar op het juiste moment. Misschien is dit zo’n moment. Voor een tijd als deze

 

Dit is een tijd om het zwijgen te doorbreken. Poerim laat zien: het lot kan worden geworpen, dreiging kan terugkeren en de wereld kan stil blijven.Maar het verhaal eindigt niet in duisternis. Het licht blijft.

De vraag is alleen: wie durft het te zien — en erover te spreken?Wanneer zal er weer een nieuwe Haman opstaan tegen Israël? Door de eeuwen heen zijn er altijd tegenstanders geweest, maar God blijft Zijn volk beschermen. Blijf waakzaam, bid voor wijsheid en vertrouw op Zijn plan. Uiteindelijk overwint Zijn voorzienigheid altijd.

Poerim Sameach.

Shalom Dre