Waarom Israël in de theologie vaak wordt ‘vervangen’

Waarom Israël in de theologie vaak wordt ‘vervangen’

De Bijbel leert dat elk woord door God is geïnspireerd en gebruikt kan worden om ons op te voeden, dwalingen te weerleggen en ons toe te rusten voor elk goed werk. Theologie probeert verantwoord te spreken over God en Zijn plan. Maar in de praktijk erkennen veel stromingen de unieke rol van Israël en Jezus Christus onvoldoende.

Israël vormt een blijvende uitdaging voor de kerk en theologie. Waarom? Jezus kwam als Messias eerst voor Israël, niet voor de kerk. Israël heeft een bijzondere, door God gegeven plaats en belofte. Het Oude Testament concentreert zich vanaf Abraham op Israël, en via Israël leidt God naar Zijn Zoon, Jezus. Jezus werd geboren uit een Joodse moeder, trad op als Rabbi en stierf als ‘Koning van de Joden’. Zijn discipelen kregen de opdracht het evangelie eerst aan de verloren schapen van Israël te brengen.

Toch heeft een leer, de vervangings- of vervangingstheologie, de gedachte verspreid dat de kerk Israël heeft vervangen als Gods uitverkoren volk. Volgens deze leer heeft Israël geen bijzondere rol meer, en zouden de beloften van God overgenomen zijn door de kerk. Dit leidt ertoe dat Israël in preken en theologie vaak alleen historisch wordt genoemd en nauwelijks als het levende, door God gekozen volk van vandaag wordt erkend.

Paulus benadrukt echter in Romeinen dat God Zijn volk niet heeft verstoten. Israël blijft Gods oogappel, met een blijvende roeping en belofte. De geschiedenis toont dat Israël, ondanks eeuwen van vervolging en ballingschap, nooit uit Gods plan is verdwenen. De wederopstanding van een Joodse staat in 1948 bevestigt dat Zijn beloften standhouden. Jezus was Joods, en Gods belofte aan Abraham, Isaäk en Jacob blijft onberouwelijk.

De vervangingsgedachte heeft diep in de traditie van de kerk en theologie geworteld gezeten. Ze beïnvloedde hoe Israël werd gezien en behandeld, en zorgde ervoor dat veel christenen vandaag nog steeds weinig aandacht besteden aan het volk Israël. Toch is dit een groot gemis. Israël blijft centraal in Gods heilsplan en vormt de basis van Gods woordelijke en fysieke openbaring aan de wereld.

De Bijbel laat zien dat Gods rechtvaardigheid en heerlijkheid via Israël aan de volken zal worden geopenbaard. Israël is apartgezet, geheiligd om te leven in afhankelijkheid van God en om zichtbaar te maken wat het betekent om met Hem te leven. Jezus Christus, de Eniggeboren Zoon, bevestigt dit plan en werkt door Israël heen voor de verlossing van de wereld.

Het erkennen van Israël in de kerk is meer dan een historisch feit; het is een geloofskwestie. Het toont trouw aan Gods woord en plan en herstelt de juiste balans in hoe de kerk Gods volk en beloften benadert. Israël mag niet worden vergeten of vervangen; de kerk is geroepen om te bidden voor en samen te werken met Gods oogappel, juist nu in deze turbulente tijden.

Shalom, Dre