Heb ik het Israël-syndroom... of is er iets anders aan de hand?

Heb ik het Israël-syndroom... of is er iets anders aan de hand?

Er is momenteel bijna geen ontwikkeling rondom Israël die mij meer bezighoudt dan deze:

Waarom keren steeds meer christenen zich af van Israël, terwijl juist christenen eeuwenlang zo nauw verbonden waren met het Joodse volk?

Die vraag laat mij niet los. Niet omdat ik ieder politiek besluit van Israël wil verdedigen. Niet omdat ik denk dat Israël boven kritiek verheven is. Maar omdat er iets lijkt te verschuiven. Iets fundamenteels. Juist onder mensen die zeggen de Bijbel lief te hebben.                                 

En daarom stel ik mezelf regelmatig een andere vraag: Heb ik het Israël-syndroom... of is er iets anders aan de hand?

Want dat verwijt hoor je steeds vaker. Wanneer je aandacht vraagt voor Israël. Wanneer je bidt voor het Joodse volk. Wanneer je wijst op Gods verbonden met Abraham, Isaak en Jakob. Dan klinkt al snel de suggestie dat je geobsedeerd bent geraakt. Dat je lijdt aan een soort "Israël-syndroom". Maar wat als de werkelijke vraag ergens anders ligt?

Een geestelijke verschuiving

Wat mij werkelijk bezighoudt is niet dat de wereld zich tegen Israël keert. Dat is door de eeuwen heen vaker gebeurd. Wat mij bezighoudt is dat steeds meer christenen afstand lijken te nemen van Israël. Mensen die vroeger spraken over Gods trouw aan Zijn verbond. Mensen die vroeger baden voor vrede voor Jeruzalem. Mensen die vroeger erkenden dat onze geestelijke wortels in Israël liggen.

Waarom verandert dat? Waarom groeit de afstand? Waarom klinkt er steeds vaker ongemak wanneer Israël ter sprake komt?

En opnieuw dringt die vraag zich op: Heb ik het Israël-syndroom... of is er iets anders aan de hand?

Misschien gaat het helemaal niet over Israël. Misschien raakt deze ontwikkeling mij juist omdat ik vermoed dat het uiteindelijk niet over Israël gaat. Misschien gaat het over iets veel diepers. Over de vraag hoe wij kijken naar Gods trouw. Want als God eeuwenlang spreekt over Zijn verbonden met Israël, wat doen wij dan met die woorden? Als God beloften doet, mogen wij dan bepalen welke daarvan nog gelden en welke niet? Als God trouw blijft ondanks menselijk falen, wat zegt dat dan over Zijn karakter? Dat zijn geen theoretische vragen. Dat zijn vragen die raken aan het hart van ons geloof.

Een ongemakkelijke vraag voor de christenheid:                                                                                                                                                    Misschien moeten we als kerk eerlijk genoeg zijn om onszelf een lastige vraag te stellen.

Niet: "Wat vind ik van Israël?" Maar: "Waarom voel ik mij niet verbonden met het volk waaruit mijn Joodse Messias is voortgekomen?" Want Jezus was geen Europeaan. Hij was geen westerling. Hij werd geboren als Jood. Hij leefde als Jood. Hij stierf als de Koning van de Joden. Zijn Volk.

En toch lijkt het alsof sommige christenen steeds meer afstand nemen van alles wat met dat verhaal verbonden is. Dat zou ons minstens aan het denken moeten zetten.

Dus... heb ik het Israël-syndroom?

Misschien. Als Israël belangrijker voor mij is geworden dan Jezus. Als ik meer bezig ben met profetische schema's dan met het Evangelie. Als mijn overtuigingen belangrijker zijn geworden dan liefde en nederigheid. Dan moet ik mezelf onderzoeken. Maar misschien is er ook iets anders aan de hand. Misschien ben ik niet gefascineerd door Israël. Misschien ben ik gefascineerd door Gods trouw.

Misschien blijf ik terugkomen bij Israël omdat ik daar een God zie die Zijn beloften niet loslaat. En misschien verklaart dat ook waarom één vraag mij blijft achtervolgen:

Waarom keren steeds meer christenen zich af van Israël, terwijl juist christenen eeuwenlang zo dicht bij het Joodse volk hebben gestaan?

Dat is voor mij op dit moment misschien wel de meest indringende vraag van allemaal.

Shalom Dre