"Hoe kan een christen niets met Israël hebben?"

Hoe kan een christen niets met Israël hebben?

Vandaag een ongemakkelijke vraag: hoe kun je van Jezus houden en tegelijkertijd niets met Israël hebben?

Dat klinkt misschien scherp. Misschien zelfs provocerend. Maar het is een vraag die gesteld mag worden. Want als er één volk is dat als een rode draad door de Bijbel loopt, dan is het Israël. Van Genesis tot Openbaring. Van Abraham tot de wederkomst van Christus. Toch hoor je in veel kerken nauwelijks nog iets over Israël. Sterker nog, sommige christenen lijken zich ongemakkelijk te voelen zodra het onderwerp ter sprake komt.

Waarom? Is het omdat Israël tegenwoordig vooral wordt bekeken door een politieke bril? Omdat het nieuws onze Bijbel heeft vervangen als belangrijkste bron van informatie? Of is er iets anders aan de hand?

Laten we eerlijk zijn. Als God in de Bijbel zo vaak spreekt over Zijn liefde voor Israël, waarom zouden wij daar dan onverschillig over mogen zijn? God noemt Israël Zijn eerstgeboren zoon. Hij sluit een verbond met Abraham. Hij bevrijdt Israël uit Egypte. Hij waarschuwt, corrigeert en herstelt het volk keer op keer. Zelfs wanneer Israël Hem afwijst, blijft Hij spreken over herstel en toekomst. Welke andere natie krijgt zoveel aandacht in Gods Woord?

En dan komt Jezus. Niet als Romein. Niet als Griek. Niet als Nederlander.......Maar Als Jood.

Hij werd geboren uit een Joodse moeder, groeide op in een Joodse cultuur, vierde Joodse/Bijbelse feesten en vervulde de beloften die God aan Israël had gedaan. De apostelen waren Joden. De eerste gemeente bestond uit Joden. Het Evangelie kwam voort uit Israël.

Toch zijn er christenen die zeggen: "Israël is voor mij niet belangrijk."

Werkelijk? Kun je de wortels van een boom afzagen en verwachten dat de boom gezond blijft?

Paulus waarschuwde de gelovigen in Rome juist voor die houding. Hij zei niet dat Israël was afgeschreven. Hij zei niet dat de kerk Israël had vervangen. Integendeel. Hij waarschuwde heiden christenen om niet hoogmoedig te worden tegenover de natuurlijke takken. Maar precies dat lijkt in delen van de kerk gebeurd te zijn.

Eeuwenlang heeft vervangingstheologie geleerd dat de kerk de plaats van Israël heeft ingenomen. Dat Gods beloften aan Israël geestelijk zijn overgegaan op de kerk. Maar als God Zijn eeuwige beloften aan Israël kan annuleren, hoe zeker zijn dan Zijn beloften aan ons?

Dat is een vraag die zelden wordt gesteld.

Natuurlijk betekent liefde voor Israël niet dat elke beslissing van de Israëlische regering heilig is. Geen enkele regering staat boven kritiek. Ook de profeten bekritiseerden Israël wanneer het afdwaalde van Gods wegen. Maar kritiek hebben op beleid is iets anders dan afstand nemen van het volk waarvoor God Zijn blijvende liefde uitspreekt.

Misschien moeten we daarom een nog scherpere vraag stellen. Hebben sommige christenen moeite met Israël omdat ze moeite hebben met Gods keuzes? Want laten we eerlijk zijn: God koos Israël niet omdat het groter, beter of rechtvaardiger was dan andere volken. Hij koos Israël omdat Hij dat wilde. Zijn verkiezing was een daad van genade.

En misschien schuurt dat. Want als God zelf nog steeds spreekt over Zijn trouw aan Israël, wie zijn wij dan om te zeggen dat Israël er niet meer toe doet? De discussie gaat uiteindelijk niet alleen over Israël. Ze gaat over Gods karakter. Is God trouw aan Zijn beloften of niet?

Wie Romeinen 11 serieus leest, komt moeilijk om die conclusie heen: de God van Israël heeft Zijn volk niet losgelaten.

De vraag is daarom niet wat wij van Israël vinden. De vraag is: durven wij te geloven wat God erover zegt?

Want de dag komt dat de God van Abraham, Isaak en Jakob voor de ogen van de volken zal laten zien dat Zijn verbond niet is verbroken. Wat Hij heeft gesproken, zal Hij volbrengen. Wat Hij heeft beloofd, zal Hij vervullen. En wanneer Zijn plannen met Israël zichtbaar worden, zal blijken dat geen enkel woord uit Zijn mond ooit ter aarde is gevallen. Dan zal niet de mening van mensen standhouden, maar het Woord van de Heer.

Wie nu Zijn trouw aan Israël herkent, ziet een voorproef van Zijn trouw aan allen die Hem vertrouwen. Want dezelfde God die Israël bewaart, waakt ook over de vervulling van al Zijn beloften. Zijn verbond staat vast, Zijn Woord houdt stand, en Zijn Koninkrijk komt.

Shalom Dre